Οι πολυεστερικές ίνες έχουν υψηλή αντοχή και εξαιρετική αντοχή στην τριβή. Ωστόσο, οι λείες επιφάνειές τους και η αδύναμη συνοχή μεταξύ των ινών είναι οι βασικές αιτίες της διάσπασης που παρατηρείται συχνά στα πολυεστερικά υφάσματα. Όταν το ύφασμα υφίσταται τριβή, τα άκρα των ινών στην επιφάνεια του νήματος έλκονται προς τα έξω, δημιουργώντας θολότητα. Λόγω της υψηλής αντοχής σε θραύση του πολυεστέρα, αυτές οι τραβηγμένες ίνες δεν σπάνε εύκολα. Αντίθετα, μπλέκονται και συσσωματώνονται μεταξύ τους, σχηματίζοντας ορατά χάπια που προσκολλώνται σταθερά στην επιφάνεια του υφάσματος.
Οι στρατηγικές για τον μετριασμό των πασσάλων από πολυεστέρα μπορούν να εφαρμοστούν σε δύο στάδια: παραγωγή νήματος και φινίρισμα υφασμάτων. Κατά την κλώση, η διαδικασία μπορεί να βελτιστοποιηθεί για να μειωθεί η τριχοφυΐα του νήματος. Η χρήση μη κυκλικής διατομής μη συνεχείς πολυεστερικές ίνες συμβάλλει στην ελαχιστοποίηση της ολίσθησης των ινών, ενώ η αύξηση της συστροφής του νήματος ενισχύει τη συνοχή μεταξύ των ινών, μειώνοντας έτσι το τράβηγμα των ινών. Στο στάδιο της επεξεργασίας του υφάσματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ψήσιμο για την απομάκρυνση των επιφανειακών θολών ή μπορούν να χρησιμοποιηθούν επεξεργασίες επένδυσης με αντιπηκτικά για να σχηματιστεί ένα λεπτό φιλμ στην επιφάνεια της ίνας, μειώνοντας την ολίσθηση. Η ανάμειξη με μικρές ποσότητες άλλων ινών είναι μια άλλη επιλογή για την αλλαγή των χαρακτηριστικών τριβής. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι επεξεργασίες κατά του πήγματος αυξάνουν το κόστος και ορισμένα χημικά φινιρίσματα μπορεί να επηρεάσουν την αίσθηση του χεριού του υφάσματος. Ως εκ τούτου, πρέπει να επιτευχθεί μια ισορροπία μεταξύ της αίσθησης του χεριού, του κόστους και του επιθυμητού βαθμού αντιπηκτικής με βάση τη θέση του προϊόντος. Κατά την προμήθεια υφασμάτων για οικιακά κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα ή ενδύματα, είναι σημαντικό να προσδιορίζονται οι απαιτήσεις σχετικά με τα εθνικά πρότυπα ποιότητας κατά της διάτρησης και να διεξάγονται προκαταρκτικές δοκιμές δειγμάτων.